Van alles waar ik zin in kan hebben door mijn start aan de pabo had ik toch wel het meest zin in mijn stage. Want na al bijna 13 jaar op dezelfde plek te werken (met veel liefde en plezier) vind ik het ook fijn en leuk om eens op een andere werkplek te mogen zijn. Maar ja, dan moet je wel een stageplek hebben…

De eerste tutorbijeenkomst

Voor de voorjaarsvakantie hier in Zuid-Nederland begon ik aan de flexibele deeltijd. We hadden één bijeenkomst op dinsdagavond, namelijk de tutorbijeenkomst. Hier zouden we te horen krijgen waar we stage mogen gaan lopen. Maar dat bleek verkeerde informatie te zijn. Bummer! De tutor vertelde dat we in ieder geval deze week te horen zouden krijgen waar we stage mogen gaan lopen.

Sommige studenten uit mijn tutorgroep hadden al een mail ontvangen en waren al geplaatst; anderen nog niet. Prima. Geduld is een schone zaak. We wachten wel af.

Wachten en refreshen

Vol spanning en nieuwsgierigheid zou ik mijn mail afwachten. Wachten, refreshen, niks. Wachten, refreshen, niks. Woensdag ging voorbij en ik had geen mail. Ondertussen kwamen in de tutor groepsapp wel wat berichten van een paar medestudenten die ondertussen een stageplek hadden. Wachten, refreshen, niks.

Donderdag bestond uit hetzelfde: wachten, refreshen, niks en repeat. Ik begon me wat zorgen te maken, net als een aantal anderen die niets gehoord hadden. In de ochtend besloot ik de pabo maar vast te mailen in de hoop dat ik deze dag eindelijk te horen zou krijgen waar ik stage zou gaan lopen. Wachten, refreshen, niks. Geen reactie. Maar er was nog hoop, want ook nu verschenen er in de groepsapp berichtjes dat medestudenten geplaatst waren. Toen ik op donderdagavond een reactie op mijn mail zag, maakte mijn hart een sprongetje. Echter bleek het zo te zijn dat mijn mail was doorgestuurd naar deze mevrouw en zij zou vrijdagochtend nog een keer mailen met meer informatie omdat – en ik quote – “nog even iets wil checken”.

De voorjaarsvakantie stond voor de deur en ik wilde nu toch wel heel graag weten waar ik stage zou gaan lopen. Niet alleen meer door nieuwsgierigheid, maar vooral ook omdat ik proactief wilde zijn naar mijn stageschool. Oftewel: ik wilde hen bellen, vertellen wie ik was en wat ik kwam doen en zo meer informatie verkrijgen alsook kijken of ik al iets kon voorbereiden voor mijn stagedag. Je snapt dat ik nog ongeduldiger mijn mail refreshte.

Eindelijk mail!

Vrijdagochtend ging voorbij zonder mail. Ik was geïrriteerd en chagrijnig. Ik kon niet bevatten dat dit zó lang moest duren. Mijn geduld was op en na geen reacties vanuit de pabo die ochtend (en wel medestudenten met blij nieuws), mailde ik om 11.30 uur degene die mij die avond daarvoor had gemaild. Ik weet dat ze nog een half uur had, maar misschien was ze mij vergeten?

Om 13.00 uur kreeg ik uiteindelijk een mailtje vanuit school. “Helaas is het nog niet gelukt om iedereen op een school te plaatsen.” Uiteraard wat uitgebreider dan deze zin. Shit. Geen stageplek. Een scheldkanonnade verder bleef ik toch ergens de hoop koesteren dat ze mij die dag nog op een school konden plaatsen.

Zo’n kwartier na dit mailtje, ontving ik weer een mailtje van de mevrouw waar ik dus ondertussen contact mee had en die ‘nog even iets moest checken.’ Het was haar niet gelukt mij op een van haar scholen te krijgen. Ik moest nu toch echt het mailtje van het stagebureau afwachten…

En wat nu?

Minder actief dan deze dagen, heb ik in de voorjaarsvakantie zo nu en dan wel mijn mail gerefreshed. Maar niks, noppes, nada. Daar ging ik ook niet vanuit, maar 1% hoop is beter dan niets. Je kunt het me niet kwalijk nemen dat ik ergens nog hoop koesterde, toch? Hoe dan ook, geen mail.

En wat nu? Tja, afwachten dan maar. Ook vandaag refresh ik mijn mail to the max. We gaan het deze week wel horen. Hoop ik dan tenminste. Ik hou jullie op de hoogte!

Duimen jullie voor mij mee dat ik deze week een stageplek heb?

Write A Comment

Jufnatasjaonline.nl maakt gebruikt van cookies. Yummie! Door verder te kijken op deze site, accepteer je het gebruik van cookies.  Meer info